We kennen Nederlandse transgenders die maanden moesten wachten voordat hun psycholoog hun toestond om hormonen of operaties te krijgen. Ze leefden al jaren in "het andere gender", maar leden niet genoeg om hormonen of operaties te krijgen. In sommige gevallen was hulp nodig van anderen (huisarts of transgenderactivisten) om de psycholoog te motiveren om verder te gaan.

Als je denkt dat dit normaal is, denk dan aan de volgende keer dat je een huisarts of specialist nodig hebt. Wanneer hij je vertelt "ja, ik zou je kunnen helpen, maar helaas lijdt u niet genoeg. Dus ga naar huis, laten we elkaar over vier weken opnieuw spreken en dan zal ik kijken of je meer lijdt, als dat zo is kan ik misschien helpen". Wat zou jij denken of doen? Wat zou je denken of doen als hij dit niet zou vertellen, maar hij zou wachten, en wachten, en dezelfde vragen telkens opnieuw stellen en de behandeling niet zou starten?

 

Gedachten experiment: hoeveel patiënten hebben aan het eind van de diagnostiek van het genderteam meer dysforie dan toen ze zich aanmelden? Hoeveel patiënten met diabetes, gebroken armen, oogproblemen hebben meer last van diabetes, gebroken armen, oogproblemen na de diagnostiek dan toen ze zich aanmelden?