Het is onmogelijk om te weten wat een ander voelt. Dit geldt zowel voor transgenders als behandelaars. Het is ook onmogelijk om de preciese situatie thuis, op school of op het werk te weten. En om de preciese gevoelens over transgender-zijn, wat nodig is (of niet) en wat geaccepteerd wordt door andere mensen (of niet). Onze conclusie is dat mensen NOOIT zouden moeten adviseren over de stappen die andere mensen zouden moeten nemen tijdens hun transitie.

Psychologen zijn niet in staat, waren nooit in staat en zullen nooit in staat zijn om zeker te weten of mensen hormonen of operaties nodig hebben (of niet). Het feit dat ze claimen dat ze daar wel toe in staat zijn is volgens ons irritant, omdat de vragen die gesteld worden meestal irrelevant zijn en gebaseerd zijn op verkeerde aannames.

In ons gewenste zorgmodel wordt de mentor-rol vervangen door een coachende rol: de transgender loopt daarbij altijd voorop. De psycholoog stelt alleen vragen. Niet voor de diagnostiek, maar om transgenders die hulp nodig hebben te helpen. Coaching maakt cliënten sterker omdat ze de regie over hun hun eigen leven terug nemen. Mentoring maakt mensen zwakker omdat ze niet voor zichzelf leren denken (en voelen) omdat een ander die rol van hen overneemt. Er zijn transgenders die geen psycholoog nodig hebben.

In sommige gevallen schaadt de huidige verplichte psycholoog ons proces, omdat ze macht gebruiken om hun ideëen er door te drukken: "wanneer je niet begint met je RLE, dan krijg je geen operatie!"